Według doniesień Auto Motor und Sport, Isack Hadjar został wskazany jako kandydat do awansu do Red Bull Racing na sezon 2026. Młody Francuz ma stać się partnerem Maxa Verstappena, co wprost uderza w pozycję Yuki Tsunody po trudnym roku.

Już sama skala tej sugestii brzmiała jak zapowiedź sejsmicznej zmiany w hierarchii rodziny Red Bulla: awans debiutanta po zaledwie jednym sezonie w Racing Bulls, w perspektywie nowych regulacji od 2026 roku i poszukiwanie świeżego tempa u boku czterokrotnego mistrza świata.

Kontekst sportowy i polityka programu juniorskiego

Racing Bulls prowadzi program stałego zasilania „głównego” zespołu młodymi talentami, a Hadjar idealnie wpisuje się w tę filozofię. W swoim debiutanckim sezonie popełnił błąd na samym początku – wypadł na okrążeniu formacyjnym w Australii – ale szybko się odrodził i regularnie zdobywał punkty. Do tej pory uzbierał 38 punktów, a jego wizytówką stało się podium na torze Zandvoort, gdzie wywalczył trzecie miejsce. Taka trajektoria – od potknięcia do solidnych wyników – zwykle robi wrażenie na decydentach. W tym samym czasie Yuki Tsunoda miał zaledwie 12 punktów i zajmował odległe miejsce w klasyfikacji kierowców. W tej arytmetyce Red Bulla chłodna kalkulacja nie pozostawiała złudzeń: jeden kierowca nabierał rozpędu, drugi tracił impet. Gdy do równania dodawało się horyzont sezonu 2026, scenariusz z Hadjarem przy Verstappenie przestawał wyglądać na fantazję.

2026 jako nowe otwarcie

W 2026 roku Formuła 1 wprowadza nowy zestaw regulacji technicznych i jednostek napędowych. Dla debiutanta (lub „pół-debiutanta”) to często dogodniejszy start: wszyscy poznają bolid od zera, a przewaga doświadczenia częściowo zanika. Hadjar miał to rozumieć i dokładnie tak to postrzegać. Jak przyznał, bezpośrednie przejście „od razu” byłoby przedwczesne, natomiast rok 2026 miał stanowić idealny moment na skok do topowej ekipy. Tym samym 2026 ma być dla wszystkich świeżym początkiem, a rola u boku Verstappena ma polegać mniej na „graniu drugich skrzypiec”, a bardziej na wspólnym kształtowaniu nowego samochodu.

To ważne z jednego powodu: Verstappen – jako punkt odniesienia – wyznacza tempo rozwoju projektu. Partner, który dostarcza czytelnych informacji zwrotnych i nie gubi się w zmieniających się warunkach, realnie przyspiesza pracę zespołu. Red Bull wielokrotnie udowadniał, że potrafi słuchać kierowców, gdy tylko ci dostarczają konkrety.

Zwycięski Zandvoort i twarde punkty

Podium Hadjara na domowym torze Verstappena było nie tylko medialnym złotem, ale przede wszystkim dowodem na umiejętność dowiezienia wyniku w trudnych warunkach. Zandvoort potrafi surowo karać za błąd i nie daje wielu okazji do wyprzedzania – trzeba być stanowczym w kwalifikacjach i perfekcyjnie rozgrywać neutralizacje oraz okna zjazdów. Taki rezultat w pierwszym roku ścigania tworzył wiarygodną narrację o kierowcy, który „umie w tempo wyścigowe” i nie dusi się w gęstym powietrzu presji.

Co dalej z Tsunodą?

Japończykowi nigdy nie brakowało charakteru ani szybkości na pojedynczym okrążeniu, ale w długiej perspektywie sezonu miał zbyt wiele wahań formy. Gdy główny zespół Red Bulla szukał „drugiej nogi” w 2026, niewielkie zdobycze punktowe przestawały wystarczać. Wewnętrzna drabinka awansów jest bezwzględna: albo przekonujesz wynikiem tu i teraz, albo ustępujesz miejsca kolejnemu.W tym przypadku tym „następnym” ma być Hadjar, a to automatycznie spycha Tsunodę w strefę znaków zapytania.

Efekt domina: Lindblad do Racing Bulls, Lawson w grze

Jeśli Hadjar ma awansować, to w Racing Bulls zwolni się przysłowiowe „krzesło”. Według doniesień naturalnym następcą ma zostać Arvid Lindblad – nastoletni Brytyjczyk ścigający się w Formule 2, który już wygrał wyścigi i zaliczył trening F1 na Silverstone. To klasyczny układ Red Bulla: jeden awansuje do głównego zespołu, drugi wchodzi na jego miejsce, a na trzecim zacieśnia się pętla presji – bo każdy czuje na plecach oddech kolejnego juniora.

Dlaczego to ma sens dla Red Bulla

Strategicznie to układ niemal podręcznikowy:

• Przed 2026 Red Bull chciał mieć duet wyraźnie ustawiony pod rozwój nowego auta – Verstappen jako punkt odniesienia i młody partner z wysokim sufitem rozwoju.
• Hadjar miał już „twarde dane” z F1: punkty, podium, odporność po wpadce na początku sezonu.
• Wejście Lindblada do Racing Bulls cementuje program juniorów i zapewnia ciągłość.

W tym wszystkim był jeszcze element psychologii: awans do topowej ekipy w momencie resetu regulaminowego mniej przytłacza i pozwala szybciej zbudować swoją pozycję w zespole. A status – zwłaszcza obok Verstappena – zawsze jest walutą.

Co mówi narracja wokół samego Hadjara

W przekazie medialnym przewijał się wątek jego dojrzałości: uznał, że wejście „od razu” byłoby zbyt wczesne, ale rok 2026 „brzmi” jak racjonalny termin. W środowisku Red Bulla taka autorefleksja ma dużą wartość – nie chodzi o brawurowy skok, a o mądrą ocenę właściwego momentu. To rzadki przypadek, gdy słowa i wyniki układają się w spójną całość.

Racing Bulls – kuźnia, nie poczekalnia

Racing Bulls istnieje po to, żeby testować granice juniorów w prawdziwych warunkach Grand Prix. W tym roku rola „kuźni” miała znów zadziałać: jeden kierowca pokazał długą serię solidnych wyników, drugi utknął w martwym punkcie. Równanie było brutalne, ale proste.

Wnioski na dziś

Z perspektywy sportu awans Hadjara do Red Bull Racing ma być logiczny i wpisany w DNA programu. Z perspektywy 2026 – niemal podręcznikowy: świeża głowa, wysoka adaptacja, synergia z liderem projektu. Dla Tsunody był to ostatni sygnał ostrzegawczy, a dla Lindblada – zielone światło. A dla kibiców to obietnica powiewu świeżości. Jak przy każdych przetasowaniach.