Aurus miał być rosyjską odpowiedzią na najbardziej luksusowe limuzyny, ale dziś projekt mierzy się z długami i brakiem kolejnego dofinansowania z budżetu państwa. Władze Rosji nie chcą już dalej podtrzymywać marki, a realny popyt nigdy nie dogonił ambicji. W praktyce Aurus pozostał przedsięwzięciem skrojonym pod potrzeby Kremla, a nie rynku.

Pomysł dojrzewał latami. O takiej marce mówiono już pod koniec pierwszej dekady XXI wieku, a pierwsze koncepcje narodziły się między 2011 a 2015 rokiem. W 2016 pokazano szkice projektowe, a w 2018 gotowy projekt wyjechał na drogi.

Trzy cele, jeden kierunek: prestiż i lokalna produkcja

Aurus od początku celował w segment aut reprezentacyjnych. Projekt miał łączyć polityczny prestiż z próbą zbudowania luksusowej marki „u siebie”, bez opierania się na znanych zachodnich emblematach. W założeniach miał też stać się alternatywą dla najbardziej rozpoznawalnych limuzyn.

• być „rosyjską odpowiedzią na Bestię”
• być luksusowym samochodem opracowanym lokalnie
• być alternatywą dla znanych limuzyn

Senat jako pierwszy i kluczowy model

Pierwszym modelem był Aurus Senat, czyli luksusowa limuzyna. Choć auto miało powstawać w Rosji, projekt nie obył się bez wsparcia z Zachodu. Porsche Engineering zatrudniono do dopracowania silnika V8, a inne mniejsze firmy wspierały dopracowanie nadwozia i elektroniki.

Za projekt nadwozia odpowiadał Mike Robinson, współtwórca m.in. Lancii Lybry i Thesis oraz Fiata Ducato. Od początku planowano też spójną rodzinę modeli, opartą o tę samą architekturę. W segmencie luksusowym skala produkcji ma znaczenie, bo niski wolumen szybko podnosi koszty i utrudnia zbudowanie pozycji na rynku.

Arsenal i Komendant: jedna architektura, podobny styl

Równolegle zaprojektowano dwa kolejne auta: Arsenal (duży van) oraz Komendant (SUV). Każdy z modeli wykorzystywał identyczną architekturę i miał zbliżony design. Stylistyka czerpała garściami z Bentleya, Rolls-Royce’a i miała też wyraźne echo Chryslera 300C.

Popyt nie dojechał, produkcja szła powoli

Produkcja od początku toczyła się wolno, a popyt był nieduży. Nawet zakładane liczby, na poziomie 200 sztuk dla SUV-a Komendant, nie były osiągalne. Najbogatsi klienci w Rosji niechętnie wybierali tę markę, a zamiast tego kierowali się ku zachodnim propozycjom.

W czasie wojny, gdy rynek rosyjski odcięto od wielu zachodnich marek, część klientów sięgnęła po import z krajów zaprzyjaźnionych. Tymi kanałami do Rosji trafiają nowe Maybachy oraz samochody Rolls-Royce. To nie jest rynek, na którym wygrywa się samym herbem na masce.

Kreml jako główny odbiorca i rachunek, który się nie spina

W praktyce Aurus sprzedawał auta, a właściwie produkował je głównie dla Kremla. Koszty nie bilansowały się, a projekt był konsekwentnie finansowany z budżetu państwa. Teraz władze kraju odcinają dopływ kolejnego dofinansowania, bo Rosja nie ma na to pieniędzy.

O autorze