Jim Farley otrzymał w 2025 roku rekordowe wynagrodzenie na poziomie 27,5 mln dolarów (ok. 102,5 mln zł), choć Ford zamknął ten okres z wyraźnie słabszym bilansem operacyjnym. Koncern wycofał niemal 13 mln samochodów w ponad 150 kampaniach serwisowych, a strata netto sięgnęła 8,2 mld dolarów (ok. 30,6 mld zł). W praktyce najwyższa pensja w firmie zbiegła się z jednym z najbardziej kłopotliwych lat dla marki.

Skąd wzięła się rekordowa kwota

Na końcową sumę złożyły się oficjalne wynagrodzenie, akcje oraz premie. Premię przyznano głównie za przekroczenie planu sprzedaży samochodów elektrycznych i wzrost przychodów z usług zewnętrznych. To pokazuje, że w ocenie zarządczej liczyły się wybrane cele, a nie cały obraz roku.

Wyniki firmy nie tworzą wygodnego tła

Pod koniec ubiegłego roku Ford zrealizował plan zysku brutto tylko w 64% Jednocześnie firma zakończyła rok stratą netto na poziomie 8,2 mld dolarów. Taki zestaw danych trudno uznać za folder sukcesu.

W 2025 roku koncern przeprowadził ponad 150 kampanii serwisowych, które objęły prawie 13 mln samochodów. To rekordowa skala. Na początku marca 2026 roku łączna liczba aut wycofanych przez Forda przekroczyła już 7,3 mln sztuk.

Przepaść wobec pensji pracowników

Carscoops, powołując się na dokumenty Forda dla akcjonariuszy, wskazuje, że wynagrodzenie Jima Farleya było około 300 razy wyższe niż średnia pensja zwykłego pracownika. Ta średnia w 2025 roku wyniosła 93 397 dolarów rocznie (ok. 348 tys. zł). Wzrosła więc nieznacznie, ale skala różnicy pozostała ogromna.

Dochód prezesa był też o 11% wyższy niż rok wcześniej. W takich przypadkach wraca stary problem wielkich koncernów: akcjonariusze i pracownicy patrzą na te same liczby, ale widzą zupełnie inną historię. Tu jedna opowiada o realizacji wybranych celów, a druga o kosztownym roku pełnym napraw i strat.

O autorze