Konflikt w Iranie niesie ryzyko skoków kosztów energii, które szybko przechodzą na produkcję aut, ceny części i finalne cenniki. W grze są zarówno paliwa kopalne, jak i prąd, bo droższy gaz podbija rachunki i koszty przemysłu. W tle rosną też koszty transportu i ubezpieczeń, co wydłuża dostawy aut oraz podnosi ceny dla klienta.

Pierwsze skutki są trudne do policzenia, bo skala zależy od tego, jak długo potrwa konflikt. Kluczowe znaczenie ma strategia Iranu, która zakłada regionalne rozszerzenie działań. Wśród możliwych celów znajdują się bazy wojskowe USA w regionie oraz infrastruktura energetyczna państw sprzymierzonych ze Stanami Zjednoczonymi, od Arabii Saudyjskiej po Katar, Emiraty i Kuwejt.

Gaz jako wąskie gardło cen prądu i produkcji

Po atakach na obiekty produkcyjne w Katarze rośnie niepokój o dostępność LNG, który od wybuchu wojny w Ukrainie stał się jednym z kluczowych kierunków dostaw do Europy. Znaczenie gazu jest szczególne, bo wytwarzanie energii elektrycznej w dużej mierze opiera się właśnie na nim. Droższy gaz oznacza droższy prąd, a to podnosi zarówno rachunki gospodarstw domowych, jak i koszty przemysłu, w tym produkcji aut i komponentów.

W tej sytuacji po raz pierwszy kryzys w sercu regionu naftowego może uderzyć w auta elektryczne równie mocno, a nawet mocniej niż w samochody spalinowe. To efekt tego, że koszt energii nie jest abstrakcją, tylko częścią codziennej ceny jazdy i produkcji. Elektryk też nie ma immunitetu, gdy drożeje prąd.

Włoska poduszka bezpieczeństwa ma granice

Włochy odbierają około jednej piątej gazu z Kataru, ale większą część, blisko 50%, kupują ze Stanów Zjednoczonych, a także z Algierii. Kraj dysponuje też rezerwami wyższymi niż średnia europejska. Jeśli kryzys nie przeciągnie się w czasie, Włochy mogą w większym stopniu amortyzować najbardziej dotkliwe konsekwencje.

Droższe „plastiki” w aucie i nacisk na całą branżę

Wzrost kosztów energii to dopiero pierwszy, najbardziej widoczny element układanki. Kolejna warstwa to komponenty oparte na surowcach kopalnych, czyli m.in. polimery używane w deskach rozdzielczych, panelach drzwi, konsolach, uszczelkach i zderzakach. W scenariuszu przedłużającego się kryzysu analitycy wskazują możliwość wzrostu kosztów takich elementów o 15% do 25%.

Tego typu podwyżki nie muszą zatrzymać się na poziomie dostawców. Przemysł zwykle przerzuca część kosztów dalej, bo marże i kontrakty nie są z gumy. W efekcie rośnie presja na ceny części, napraw i nowych aut.

Transport: Hormuz i Bab al-Mandab jako punkty zapalne

Ryzyko nie dotyczy wyłącznie surowców, ale też logistyki. Wzrost kosztów transportu wiąże się z niepewnością szlaków morskich w Cieśninie Ormuz, którą przechodzą tankowce i jednostki z LNG. Kolejnym wrażliwym miejscem jest Cieśnina Bab al-Mandab przy wejściu do Morza Czerwonego, gdzie Huti powiązani z Iranem grozili wznowieniem działań przeciw statkom handlowym.

Dłuższe trasy alternatywne i wyższe stawki ubezpieczeń mogą wydłużać dostawy aut oraz części zamiennych. To tworzy klasyczny efekt domina: dłuższe terminy, mniej dostępności i wyższa cena dla użytkownika końcowego. W praktyce kierowca płaci nie tylko za auto, ale i za geopolitykę w tle.

O autorze