Kiedy w 1975 roku Ferrari zaprezentowało model 308 GTB, świat motoryzacji zamarł. Był to pierwszy samochód drogowy marki z Maranello z silnikiem V8 umieszczonym centralnie. Ten koncept wyznaczył fundament dla całej linii modeli, które przez kolejne dekady definiowały sportowe DNA Ferrari.

Ferrari 308 GTB – punkt zwrotny

Debiut 308 GTB w 1975 roku stanowił rewolucję. Samochód zaprojektowany przez Pininfarinę łączył smukłą sylwetkę z charakterystyczną osłoną chłodnicy o kratowym wzorze i poczwórnymi tylnymi lampami. Pod względem proporcji idealnie uzupełniał 12-cylindrowe modele BB, lecz jego rola była inna – miał być bardziej kompaktowy i przystępny. Za plecami kierowcy znalazł się 3-litrowy silnik V8 montowany poprzecznie – jednostka znana wcześniej z Dino 308 GT4, które nie nosiło jeszcze logo Ferrari. Moc sięgała 255 KM, zależnie od rynku i norm emisji. W 1980 roku wprowadzono wtrysk paliwa, a dwa lata później głowice czterozaworowe. 308 GTB zbudowano na ramie rurowej, przy czym pierwsze egzemplarze posiadały nadwozie z włókna szklanego. Później Ferrari przeszło na stal. Od 1977 roku w ofercie pojawiła się odmiana GTS ze zdejmowanym dachem – rozwiązanie, które stało się stałym elementem w kolejnych generacjach.

Ferrari 328 GTB – ewolucja recepty

Dekadę później, w 1985 roku, Ferrari pokazało model 328 GTB. Tym razem nie było mowy o rewolucji, a raczej o dopracowaniu istniejącej formuły. Pojemność wzrosła do 3,2 litra, a moc – do 270 KM. Przy masie własnej wynoszącej zaledwie 1263 kg dawało to świetne osiągi – wersja GTS przyspieszała od 0 do 100 km/h w 6,4 sekundy. Stylistycznie 328 GTB stał się nieco łagodniejszy – kształt klina wygładzono, a tył zaokrąglono, co poprawiło aerodynamikę. Zmodernizowano również wnętrze, czyniąc je bardziej komfortowym. Samochód był dowodem na to, że Ferrari potrafiło łączyć klasyczny styl z nowoczesnością.

Ferrari 348 TB – czysta kartka

W 1989 roku na scenę wkroczył 348 TB. W przeciwieństwie do poprzednika był to projekt stworzony od podstaw. Pininfarina zainspirował się dramatycznymi liniami Testarossy – najbardziej charakterystycznym elementem były boczne żebra na drzwiach. Od strony technicznej 348 TB wprowadził kolejną innowację: po raz pierwszy w linii V8 zastosowano silnik montowany wzdłużnie. Jednostka o pojemności 3,4 litra osiągała 300 KM, a po liftingu w 1993 roku moc wzrosła do 320 KM. Konstrukcja podwozia również została zmieniona – zastosowano stalową platformę nośną z tylną ramą rurową, która trzymała zespół napędowy i oś.

Ferrari F355 Berlinetta – nowe standardy

W maju 1994 roku Ferrari zaprezentowało F355 Berlinetta na torze Fiorano. To auto na pierwszy rzut oka przypominało 348, ale pozbawiono je bocznych żeber – wloty powietrza oraz tył otrzymały czystsze, nowocześniejsze linie. F355 krył w sobie znacznie większe zmiany, nie tylko kosmetyczne. Pojemność silnika wzrosła do 3,5 litra, a prawdziwą innowacją było zastosowanie pięciu zaworów na cylinder. Ten układ, inspirowany bolidem F1-89, pozwolił osiągnąć moc 380 KM przy oszałamiających 8250 obr./min. F355 można było zamówić zarówno z tradycyjną skrzynią manualną, jak i z nowatorską skrzynią F1 z manetkami przy kierownicy. Jak zauważył jeden z inżynierów Ferrari:

F355 stanowił dla nas przełom – łączył dziedzictwo z przyszłością i przeniósł V8 na zupełnie nowy poziom technologiczny.

F355 Berlinetta nie tylko zwieńczył pierwsze dwie dekady historii centralnosilnikowych Ferrari V8, ale też przygotował grunt pod modele takie jak 360 Modena i kolejne generacje. Linia zapoczątkowana przez 308 GTB wciąż definiuje charakter Ferrari – dostępny, lecz nadal bezkompromisowo sportowy.

O autorze