Max Verstappen od lat dominuje nad zespołowymi partnerami, którzy często mają ogromne problemy z prowadzeniem bolidów Red Bulla. Christian Horner, były szef austriackiej ekipy, wyjaśnił, dlaczego nawet utalentowani kierowcy nie potrafią dorównać Holendrowi. Okazuje się, że kluczowe znaczenie ma nietypowy styl jazdy czterokrotnego mistrza świata, który wpływa na kierunek rozwoju całego samochodu.
Problem drugiego fotela
W ostatnich latach Red Bull zasłynął nie tylko z sukcesów Verstappena, ale również z problemów kierowców zajmujących drugi fotel. Kolejni zawodnicy mieli trudności z osiąganiem konkurencyjnych czasów, a różnice w wynikach często były na tyle duże, że podważano ich umiejętności i przyszłość w zespole.
Christian Horner, który przez wiele lat kierował Red Bullem, przedstawił techniczne wyjaśnienie tego zjawiska. W rozmowie w podcaście High Performance zwrócił uwagę, że Verstappen ma wyjątkowe wymagania dotyczące zachowania samochodu, a jego zdolność do panowania nad bolidem wykracza poza możliwości większości kierowców.
Były szef zespołu podkreślił, że Holender potrafi wykorzystać charakterystykę samochodu, która dla innych zawodników byłaby poważnym utrudnieniem. Horner powiedział:
Max jest niezwykle wymagający, jeśli chodzi o to, czego oczekuje od samochodu, i ma umiejętności, które są czymś nienormalnym.
Nietypowe wymagania Verstappena
W Formule 1 ustawienia samochodu są zwykle kompromisem pomiędzy podsterownością a nadsterownością. Pierwsza oznacza tendencję do poszerzania toru jazdy przedniej osi, natomiast druga występuje wtedy, gdy tylna część bolidu wykazuje skłonność do utraty przyczepności i obracania samochodu.
Większość kierowców preferuje stosunkowo przewidywalny balans, który pozwala pewnie pokonywać zakręty i wcześnie rozpoczynać przyspieszanie. Verstappen ma jednak zupełnie inne oczekiwania. Holender wymaga wyjątkowo responsywnej przedniej osi, nawet jeśli odbywa się to kosztem stabilności tyłu samochodu.
Taka charakterystyka pozwala mu bardzo agresywnie inicjować skręt i szybko zmieniać kierunek jazdy. Jednocześnie wymaga błyskawicznych reakcji na zachowanie tylnej osi, która może wykazywać tendencję do uślizgu. Verstappen potrafi jednak kontrolować te ruchy i wykorzystywać je do uzyskiwania lepszych czasów okrążeń.
Horner wyjaśnił, jak daleko sięgają wymagania Holendra:
On wymaga od samochodu coraz większej przyczepności przedniej osi i potrafi poradzić sobie ze wszystkim, co robi tył, aby osiągnąć ten cel.
Rozwój pod jednego kierowcę
Preferencje Verstappena mają konsekwencje wykraczające poza indywidualne ustawienia jego bolidu. Ponieważ Holender potrafi osiągać znakomite wyniki przy tak specyficznym balansie, inżynierowie otrzymują wyraźny sygnał, w jakim kierunku warto rozwijać konstrukcję.
W Formule 1 rozwój samochodu opiera się na danych telemetrycznych, symulacjach i informacjach przekazywanych przez kierowców. Jeżeli określona charakterystyka pozwala najszybszemu zawodnikowi zespołu uzyskiwać lepsze czasy, naturalnym rozwiązaniem staje się jej dalsze doskonalenie. Problem pojawia się wtedy, gdy pozostali kierowcy nie potrafią wykorzystać tych samych właściwości bolidu.
Horner przyznał, że właśnie taki mechanizm występował w Red Bullu:
Nieuchronnie prowadzi to do sytuacji, w której dział inżynieryjny, wykorzystywane narzędzia i kierunek rozwoju koncentrują się na stworzeniu samochodu o takiej charakterystyce, z którą inni kierowcy mają trudności.
Talent czy niedopasowanie?
Wyjaśnienia Hornera rzucają inne światło na problemy zespołowych partnerów Verstappena. Słabsze wyniki nie muszą wynikać wyłącznie z niedostatecznych umiejętności czy odporności psychicznej. Istotnym czynnikiem może być również niedopasowanie naturalnego stylu jazdy do charakterystyki samochodu.
Kierowca przyzwyczajony do stabilnej tylnej osi może mieć trudności z wykorzystaniem pełnego potencjału bolidu, który wymaga ciągłych korekt i wyjątkowo precyzyjnego operowania kierownicą. W takich warunkach problemem staje się nie tylko samo tempo, ale również zaufanie do zachowania samochodu na granicy przyczepności.
Co istotne, nie oznacza to, że Red Bull celowo projektował bolidy w sposób utrudniający życie drugiemu kierowcy. Z wypowiedzi Hornera wynika raczej, że kierunek rozwoju był konsekwencją dążenia do maksymalnych osiągów. Skoro Verstappen potrafił je uzyskiwać dzięki określonym właściwościom konstrukcji, zespół miał powody, by podążać właśnie tą drogą.
Przewaga trudna do skopiowania
Nietypowy styl jazdy Verstappena stał się jednym z elementów jego przewagi nad rywalami. Holender potrafi prowadzić samochód, którego zachowanie dla innych zawodników byłoby nieprzewidywalne, a jednocześnie utrzymywać bardzo wysokie tempo. To połączenie sprawia, że porównywanie wyników dwóch kierowców Red Bulla nie zawsze daje pełny obraz ich rzeczywistych możliwości.
Wypowiedzi Hornera pokazują również, jak trudne zadanie stoi przed zespołem, który chce zapewnić konkurencyjne warunki obu zawodnikom. Zmiana charakterystyki bolidu na bardziej przewidywalną mogłaby pomóc drugiemu kierowcy, ale jednocześnie ograniczyć możliwości Verstappena. Z kolei dalsze rozwijanie konstrukcji zgodnie z preferencjami Holendra może utrwalać różnice pomiędzy zespołowymi partnerami.
Nie oznacza to jednak, że każdy samochód Red Bulla musi być trudny w prowadzeniu dla wszystkich poza Verstappenem. Wiele zależy od konkretnej konstrukcji, jej ustawień oraz zdolności kierowcy do dostosowania techniki jazdy. Horner wskazał przede wszystkim na mechanizm, który przez lata pomagał wyjaśnić powtarzające się problemy drugiego zawodnika.
Najważniejszy wniosek jest taki, że Verstappen nie tylko potrafi jeździć szybciej od swoich partnerów, ale również wykorzystuje właściwości samochodu, które dla nich mogą stanowić ograniczenie. A gdy cały proces rozwoju konstrukcji podąża za tak wyjątkowymi umiejętnościami, znalezienie kierowcy zdolnego dotrzymać mu kroku staje się szczególnie trudnym zadaniem.






