Arabia Saudyjska przygotowuje dwa rozwiązania, które mają ograniczyć skutki kryzysu na światowym rynku ropy naftowej. Surowiec będzie magazynowany 150 metrów pod ziemią w Singapurze, a strategiczny rurociąg omijający cieśninę Ormuz ma zyskać znacznie większą przepustowość. To ważne działania dla bezpieczeństwa dostaw, choć na wyraźny spadek cen paliw kierowcy nie powinni na razie liczyć.
Ropa ukryta pod ziemią
26 października 2026 roku Arabia Saudyjska i Singapur ogłosiły zamiar utworzenia strategicznych zapasów ropy naftowej na terytorium azjatyckiego miasta-państwa. Surowiec pochodzący od Saudi Aramco ma trafiać do podziemnego kompleksu Jurong Rock Caverns, znajdującego się na wyspie Jurong. Rozpoczęcie magazynowania zaplanowano na drugą połowę 2027 roku.
Obiekt wyróżnia się skalą i lokalizacją. Zbiorniki znajdują się około 150 metrów pod powierzchnią ziemi, w specjalnie przygotowanych komorach skalnych. Ich łączna pojemność wynosi 1,47 mln m sześc., czyli około 9 mln baryłek ciekłych węglowodorów, w tym ropy naftowej i kondensatu.
Nie oznacza to jednak, że Arabia Saudyjska zapełni cały kompleks. Ogłoszone porozumienie nie określa jeszcze wielkości rezerw przeznaczonych dla Saudi Aramco ani warunków finansowych przedsięwzięcia. Podana pojemność dotyczy całej infrastruktury Jurong Rock Caverns, a nie wyłącznie planowanych saudyjskich zapasów.
Porozumienie dwóch państw
Pierwszym formalnym krokiem była wymiana memorandum o porozumieniu pomiędzy Saudi Aramco a singapurskimi instytucjami Energy Market Authority i JTC Corporation. Dokument przedstawiono podczas Singapore International Energy Week. Szczegółowe negocjacje mają zakończyć się w ciągu kilku miesięcy.
Singapur zyska możliwość wykorzystania zgromadzonego surowca w razie poważnych zakłóceń dostaw. Dla Arabii Saudyjskiej oznacza to natomiast utrzymywanie części zapasów bliżej odbiorców w Azji Południowo-Wschodniej, co powinno zwiększyć elastyczność dostaw i ograniczyć zależność od transportu z Bliskiego Wschodu w sytuacjach kryzysowych.
Podczas konferencji singapurski minister energii, handlu i przemysłu Tan See Leng podkreślił znaczenie przedsięwzięcia dla bezpieczeństwa energetycznego regionu. Z kolei saudyjski minister energii, książę Abdulaziz bin Salman, wskazał, że przybliżenie ropy do najważniejszych azjatyckich rynków zwiększy odporność sieci dostaw.
Sprawdzony model współpracy
Magazynowanie surowca poza własnym terytorium nie jest dla Saudi Aramco nowym rozwiązaniem. Koncern korzysta już z podobnych porozumień w Japonii i Korei Południowej. Pozwalają one jednocześnie utrzymywać strategiczne rezerwy dla państw przyjmujących oraz obsługiwać klientów saudyjskiego producenta.
fot. MotoGuru.pl
Na japońskiej Okinawie Saudi Aramco dysponuje możliwością magazynowania około 8,2 mln baryłek ropy. W listopadzie 2025 roku porozumienie dotyczące tej infrastruktury zostało przedłużone na kolejne trzy lata. Japonia ma preferencyjny dostęp do zgromadzonego surowca w sytuacjach nadzwyczajnych.
W 2023 roku Aramco podpisało również pięcioletnią umowę z Korea National Oil Corporation. Przewidywała ona przechowywanie 5,3 mln baryłek ropy w południowokoreańskim porcie Ulsan. Podobny mechanizm ma zwiększać bezpieczeństwo energetyczne obu stron, choć szczegółowe zasady przyszłego porozumienia z Singapurem pozostają przedmiotem negocjacji.
Kryzys wokół cieśniny Ormuz
Rozbudowa sieci magazynów jest odpowiedzią na poważne zakłócenia dostaw surowców energetycznych wywołane wojną Stanów Zjednoczonych i Izraela z Iranem. Konflikt rozpoczęty pod koniec lutego 2026 roku doprowadził do drastycznego ograniczenia transportu ropy przez cieśninę Ormuz, jeden z najważniejszych szlaków żeglugowych dla światowego rynku paliw.
Przed wybuchem wojny około dwóch trzecich ropy importowanej przez Azję pochodziło z Bliskiego Wschodu. Ograniczenia transportowe zmusiły część państw do korzystania ze zgromadzonych rezerw i pokazały, jak duże znaczenie ma możliwość szybkiego dostarczenia surowca z magazynów położonych poza obszarem konfliktu.
W regionie nie wszystkie państwa dysponują porównywalnymi zapasami. Rozbudowaną infrastrukturę magazynową posiadają przede wszystkim Chiny, Japonia i Korea Południowa. Japonia rozwija również inicjatywę POWERR Asia, której celem jest zwiększenie odporności energetycznej państw azjatyckich. Program przewiduje wsparcie finansowe o wartości 10 mld dolarów (ok. 39,3 mld zł).
Rurociąg zamiast tankowców
Magazyny w Singapurze stanowią tylko część saudyjskiej strategii. Saudi Aramco zamierza także zwiększyć możliwości transportowania ropy przez Półwysep Arabski, z pominięciem cieśniny Ormuz. Kluczową rolę odgrywa rurociąg Wschód-Zachód, znany jako Petroline.
Instalacja o długości około 1200 km łączy wschodnią część Arabii Saudyjskiej z portem Yanbu nad Morzem Czerwonym. Przed wybuchem wojny transportowano nią zwykle około 2 mln baryłek dziennie. W odpowiedzi na kryzys Aramco zwiększyło wykorzystanie infrastruktury, osiągając jej maksymalną przepustowość wynoszącą 7 mln baryłek dziennie.
Teraz koncern chce podnieść ten limit do 10 mln baryłek dziennie, czyli o około 43%. Dyrektor generalny Saudi Aramco Amin Nasser potwierdził prowadzenie prac nad zwiększeniem możliwości przesyłowych oraz analizowanie dodatkowych tras eksportowych. Według wcześniejszych zapowiedzi saudyjskiego ministra energii realizacja planowanej rozbudowy może potrwać od dwóch do trzech lat.
Warto przy tym rozróżnić maksymalną przepustowość rurociągu od jego rzeczywistego wykorzystania. Po wrześniowych atakach na instalację transport został czasowo wstrzymany. Na początku października saudyjski minister energii informował o przywróceniu przesyłu na poziomie 5,8 mln baryłek dziennie, a więc poniżej technicznego maksimum.
Ryzyko kolejnych ataków
Rozbudowa Petroline nie eliminuje zagrożeń związanych z konfliktem. Rurociąg i jego stacje pomp pozostają podatne na ataki rakietowe oraz uderzenia dronów. Historia ostatnich miesięcy pokazuje, że nie jest to wyłącznie teoretyczny problem.
9 kwietnia 2026 roku atak na stację pomp ograniczył przepływ surowca o około 700 tys. baryłek dziennie. Kolejne uderzenia nastąpiły 10 września w rejonach Rijadu i Medyny, powodując czasowe wyłączenie instalacji. Według danych przywoływanych przez agencję Kpler rurociąg wznowił działanie 22 września.
Alternatywna trasa eksportowa również nie jest całkowicie wolna od zagrożeń. Tankowce wypływające z Yanbu w kierunku południowym muszą korzystać ze szlaków Morza Czerwonego, w tym rejonu cieśniny Bab al-Mandab. Tam z kolei bezpieczeństwu żeglugi zagraża działalność jemeńskich Huti.
Czy paliwo stanieje?
Zwiększenie możliwości transportowych Arabii Saudyjskiej może poprawić sytuację na rynku ropy, ale nie musi przełożyć się na znaczące obniżki cen na stacjach. Gilbert Metcalf, ekonomista związany z MIT Sloan School of Management i były urzędnik amerykańskiego Departamentu Skarbu, ocenił w rozmowie z magazynem „Fortune”, że osiągnięcie przepustowości 10 mln baryłek dziennie mogłoby zwiększyć podaż ropy na światowym rynku o około 2%.
Ekspert zastrzegł jednak, że taki scenariusz zależy od skutecznej realizacji inwestycji. Nie ma również pewności, czy dostępne moce rafineryjne pozwoliłyby w pełni wykorzystać dodatkowe dostawy. Ostateczny wpływ na notowania ropy pozostaje więc trudny do oszacowania.
fot. Volvo
Problemem jest także utrzymująca się niestabilność transportu przez cieśninę Ormuz. Według danych Kpler przywołanych przez „Fortune” we wrześniu eksport ropy tą trasą wynosił niespełna 9 mln baryłek dziennie, czyli około 44% poziomu z lutego. To pokazuje skalę zakłóceń, których sam dodatkowy rurociąg nie będzie w stanie całkowicie zrekompensować.
Znaczenie dla polskich kierowców
Polskie ceny benzyny i oleju napędowego zależą między innymi od światowych notowań ropy, kursu złotego, kosztów przetwarzania surowca oraz sytuacji na europejskim rynku paliw gotowych. Dlatego nawet zwiększenie dostępności saudyjskiej ropy nie oznacza automatycznego ani proporcjonalnego spadku cen na krajowych stacjach.
Magazynowanie surowca w Singapurze ma przede wszystkim ograniczać skutki przyszłych przerw w dostawach. Z kolei rozbudowa Petroline jest inwestycją wieloletnią, której efekty będą zależały od sytuacji militarnej i bezpieczeństwa infrastruktury. Żadne z tych przedsięwzięć nie stanowi zatem bezpośredniej gwarancji tańszego tankowania w najbliższych miesiącach.
Oba projekty pokazują jednak istotną zmianę w podejściu Arabii Saudyjskiej do eksportu ropy. Królestwo chce nie tylko zwiększać możliwości przesyłowe, ale również tworzyć zapasy bliżej odbiorców, aby ograniczać konsekwencje blokad morskich. Dla światowego rynku paliw oznacza to potencjalnie większą odporność na przyszłe kryzysy, choć najważniejszym czynnikiem pozostaje bezpieczeństwo transportu z Bliskiego Wschodu.
