Amerykański urząd ds. bezpieczeństwa drogowego przygląda się przypadkom, w których robotaxi utrudniały przejazd karetek i pojazdów straży pożarnej. NHTSA chce jeszcze w lipcu spotkać się z twórcami systemów autonomicznej jazdy i omówić zmiany w oprogramowaniu.

Robotaxi nie radzą sobie z sytuacjami alarmowymi

Rozwój autonomicznych taksówek ujawnia problemy, których nie da się łatwo odtworzyć w zwykłych testach drogowych. Chodzi przede wszystkim o sytuacje awaryjne, gdy na jezdni jednocześnie pojawiają się syreny, światła błyskowe, pachołki, zamknięte pasy ruchu, dym i służby prowadzące akcję ratunkową.

Według informacji analizowanych przez amerykańską National Highway Traffic Safety Administration niektóre pojazdy autonomiczne nieprawidłowo reagowały na obecność służb ratunkowych. Robotaxi miały zwalniać, zatrzymywać się w nieodpowiednim miejscu albo zajmować pasy potrzebne karetkom i wozom strażackim.

NHTSA chce rozmów z twórcami systemów autonomicznych

NHTSA zapowiedziała serię spotkań z firmami rozwijającymi technologie autonomicznej jazdy. Rozmowy mają odbyć się do końca lipca, a ich głównym celem będzie ustalenie, dlaczego systemy nie zawsze właściwie rozpoznają sytuacje awaryjne. Urząd chce również omówić możliwe aktualizacje oprogramowania, które pozwoliłyby autonomicznym samochodom reagować szybciej i w bardziej przewidywalny sposób. Na obecnym etapie NHTSA nie wskazała oficjalnie, które przedsiębiorstwa zostaną objęte konsultacjami.

Problem dotyczy nie tylko samego rozpoznawania pojazdu uprzywilejowanego. System musi także ocenić, czy powinien się zatrzymać, zjechać z drogi, ominąć przeszkodę albo kontynuować jazdę, aby nie zablokować miejsca prowadzenia akcji.

Pożar w Teksasie pokazał skalę problemu

Wśród opisywanych przypadków znalazło się zdarzenie z Teksasu. Autonomiczny samochód miał zająć pas wykorzystywany przez straż pożarną podczas gaszenia pożaru, przez co utrudnił prowadzenie działań ratunkowych. Tego rodzaju incydenty są szczególnie istotne, ponieważ nawet krótkie opóźnienie może wpłynąć na przebieg akcji. Pojazd autonomiczny nie może jedynie zatrzymać się bezpiecznie. Musi również rozumieć, czy jego położenie nie utrudnia pracy ratownikom.

fot. newspressuk.com

Dla człowieka dźwięk syreny, gest strażaka albo tymczasowa organizacja ruchu są czytelnym sygnałem do ustąpienia pierwszeństwa. Oprogramowanie musi natomiast połączyć dane z kamer, radarów i innych czujników, a następnie w krótkim czasie wybrać właściwy manewr.

Najtrudniejsze są rzadkie i nieprzewidywalne zdarzenia

Typowe warunki drogowe można stosunkowo dobrze odwzorować w symulacjach i podczas jazd testowych. Znacznie trudniejsze są sytuacje nietypowe, w których standardowe oznakowanie zostaje zastąpione poleceniami służb, prowizorycznym objazdem albo nagle ustawionymi przeszkodami.

Dodatkowym wyzwaniem może być ograniczona widoczność, obecność dymu oraz nietypowe ustawienie pojazdów ratunkowych. W takich warunkach autonomiczny system musi odróżnić stałą przeszkodę od elementu tymczasowej akcji, a jednocześnie nie wykonać gwałtownego manewru zagrażającego innym uczestnikom ruchu.

Właśnie zdolność obsługi rzadkich scenariuszy pozostaje jednym z najważniejszych sprawdzianów dla autonomicznej motoryzacji. Samochód może poprawnie przejechać tysiące kilometrów, ale pojedyncza błędna decyzja podczas akcji ratunkowej może mieć poważne konsekwencje.

Autonomiczne auta potrzebują bardziej przewidywalnych reakcji

Działania NHTSA nie oznaczają zakwestionowania całej technologii robotaxi. Pokazują jednak, że przed jej szerszym wdrożeniem konieczne będzie dopracowanie zachowania pojazdów w najbardziej złożonych warunkach. Kluczowe będzie nie tylko wykrywanie karetek i wozów strażackich, lecz także przewidywanie ich toru jazdy oraz rozpoznawanie poleceń wydawanych przez ratowników.

System autonomiczny powinien reagować w sposób jednoznaczny dla innych uczestników ruchu, zamiast zatrzymywać się w miejscu, które samo staje się przeszkodą. Bezpieczne współdziałanie ze służbami ratunkowymi jest jednym z warunków dopuszczenia autonomicznych pojazdów do masowego ruchu. Obecne przypadki pokazują, że oprogramowanie nadal wymaga dopracowania tam, gdzie drogowy scenariusz przestaje przypominać spokojną jazdę po wyznaczonym pasie.