Cadillac wygrał kończący sezon 2026 sześciogodzinny wyścig WEC na Monzy, ale największe emocje przyniosły problemy faworytów i walka o mistrzostwo świata. Robert Kubica wraz z załogą Ferrari nr 83 zajął ósme miejsce po nieplanowanych wizytach w boksach. Tymczasem Toyota zapewniła sobie tytuł kierowców, choć żaden z jej samochodów nie zdobył punktów.
Cadillac przełamał niemoc
Jack Aitken, Sebastien Bourdais i Earl Bamber zakończyli sezon zwycięstwem za kierownicą Cadillaca V-Series.R nr 38 zespołu Hertz Team Jota. Amerykański producent czekał na triumf w najwyższej kategorii WEC od wyścigu w São Paulo w 2025 roku. Na Monzy jego załoga prowadziła przez zdecydowaną większość sześciogodzinnej rywalizacji, a Bamber przekroczył linię mety z przewagą 5,6 sekundy.
Początek nie zapowiadał jednak spokojnego popołudnia. Startujący z pole position Miguel Molina w Ferrari nr 50 starł się na pierwszych zakrętach z Danielem Juncadellą, prowadzącym Genesisa nr 19. Hiszpan wyjechał poza tor w pierwszej szykanie i wrócił na niego jako lider, czym natychmiast zainteresowali się sędziowie.
Aitken szybko wykorzystał zamieszanie. Najpierw wyprzedził Molinę w drugiej szykanie, a następnie zaatakował Juncadellę po wewnętrznej w zakręcie Parabolica. W ten sposób Cadillac objął prowadzenie jeszcze w pierwszej godzinie wyścigu.
Juncadella otrzymał pięć sekund kary za niezastosowanie się do instrukcji dyrektora wyścigu dotyczących pierwszych dwóch zakrętów. Dzięki wczesnej neutralizacji zdołał jednak odbyć karę bez utraty drugiej pozycji.
Genesis stracił podium
Debiutujący w sezonie 2026 Genesis miał realną szansę na miejsce na podium. Samochód nr 19 utrzymywał się na drugiej pozycji aż do początku trzeciej godziny, kiedy Paul-Loup Chatin musiał zatrzymać się na torze z powodu awarii technicznej. Dla koreańskiego producenta oznaczało to koniec walki o czołowy wynik.
Najgroźniejszym rywalem Cadillaca zostało wówczas Alpine A424 nr 36. Jules Gounon wykorzystał wcześniejszą neutralizację, awansując z piątego na trzecie miejsce, a jego zespołowy partner Victor Martins podjął bezpośrednią walkę z Bourdaisem o prowadzenie.
Obaj kierowcy zetknęli się nawet w pierwszej szykanie, lecz Bourdais utrzymał pozycję. Martins musiał później odpierać ataki Sheldona van der Lindego w BMW nr 20. Kierowca BMW wyprzedził Francuza po jednym ze wznowień, ale Alpine odzyskało miejsce podczas kolejnej fazy neutralizacji.
Ostatecznie Gounon i Martins zajęli drugie miejsce, zapewniając zespołowi Signatech trzecie podium w ostatnich czterech rundach. Był to jednocześnie udany pożegnalny występ Alpine A424.
Ferrari z problemami
Włoski producent nie wykorzystał atutu własnego toru. Już w pierwszej godzinie Ferrari nr 50 oraz satelicki samochód AF Corse nr 83 otrzymały czarno-pomarańczowe flagi z powodu naruszenia wymogów dotyczących ciśnienia w oponach. Obie załogi musiały wykonać nieplanowane postoje związane z wymianą ogumienia, a następnie odbyć dodatkowe 20-sekundowe kary podczas kolejnych wizyt w boksach.
fot. Ferrari
Robert Kubica, Yifei Ye i Phil Hanson mieli jeszcze jeden problem. W ich Ferrari 499P nr 83 nieprawidłowo zamocowano koło, co wymusiło kolejny postój. Pomimo strat załoga zdołała przebić się na ósme miejsce, zdobywając punkty w ostatnim wyścigu sezonu.
Nieco lepiej poradzili sobie Miguel Molina, Antonio Fuoco i Nicklas Nielsen. Ferrari nr 50, które rozpoczynało wyścig z pole position, ostatecznie zajęło siódmą lokatę. Jedynym samochodem włoskiego producenta, który uniknął poważniejszych komplikacji, było Ferrari nr 51.
Antonio Giovinazzi, Alessandro Pier Guidi i James Calado zakończyli rywalizację na trzeciej pozycji, choć bezpośrednio po finiszu wydawało się, że podium przypadnie Aston Martinowi.
Kara zmieniła podium
Harry Tincknell przeprowadził imponujący atak w końcowej godzinie. Aston Martin Valkyrie nr 007, którym startował razem z Tomem Gamble’em, awansował z ósmego miejsca i wyprzedził Ferrari nr 51, zdobywając na torze trzecią lokatę.
Radość brytyjskiego zespołu nie trwała długo. Po zakończeniu wyścigu sędziowie nałożyli na Astona Martina 20 sekund kary za naruszenie przepisów dotyczących ciśnienia w oponach. W rezultacie na podium awansowała załoga Ferrari.
Peugeot nr 94, prowadzony przez Loïca Duvala, Theo Pourchaire’a i Malthe Jakobsena, wywalczył piąte miejsce, osiągając najlepszy rezultat producenta w sezonie. Końcówka jego występu była jednak kontrowersyjna. Na dwie minuty przed metą Jakobsen zderzył się z Alexem Lynnem w Cadillacu nr 12, który po kontakcie zakończył jazdę na barierach.
Odpadnięcie Cadillaca pozwoliło awansować na szóstą pozycję BMW nr 15, obsadzonemu przez Driesa Vanthoora, Raffaele Marciella i Kevina Magnussena. Dziewiąte miejsce zajęło drugie BMW, nr 20, które wcześniej straciło szansę na podium z powodu problemów elektrycznych. Pierwszą dziesiątkę zamknął Peugeot nr 93 Alexa Quinna, Nicka Cassidy’ego i Paula di Resty.
Mistrzostwo bez punktów
Najbardziej nietypowe rozstrzygnięcie nastąpiło w walce o tytuł kierowców. Toyota, która już podczas poprzedniej rundy w Barcelonie zapewniła sobie mistrzostwo producentów, przyjechała na Monzę z dwiema załogami mającymi matematyczne szanse na końcowy triumf.
Brendon Hartley, Sebastien Buemi i Ryo Hirakawa w Toyocie nr 8 mieli 17 punktów przewagi nad Nyckiem de Vriesem, Mike’em Conwayem i Kamuim Kobayashim w samochodzie nr 7. Druga załoga, zwycięzcy tegorocznego 24-godzinnego Le Mans, potrzebowała przynajmniej drugiego miejsca, aby zachować możliwość odrobienia straty.
Obie Toyoty TR010 Hybrid okazały się jednak zbyt wolne, by skutecznie walczyć o czołową dziesiątkę. Dodatkowo ich kierowcy uczestniczyli pod koniec wyścigu w incydentach z Genesisem nr 17. Samochód nr 8 ukończył rywalizację na 11. miejscu, a żadna z załóg japońskiego producenta nie zdobyła punktów.
To wystarczyło Hartleyowi, Buemiemu i Hirakawie do zdobycia trzeciego wspólnego mistrzostwa świata w kategorii Hypercar, po sukcesach w latach 2022 i 2023. Toyota zakończyła więc sezon z obydwoma najważniejszymi tytułami, choć jej finałowy występ był jednym z najsłabszych w całym roku.
