Lewis Hamilton odniósł pierwsze zwycięstwo dla Ferrari w Formule 1, ale po Grand Prix Barcelony najwięcej emocji wywołał nie sam wynik, lecz sposób, w jaki do niego doszło. Fred Vasseur przekonuje, że neutralizacja VSC nie podarowała Brytyjczykowi wygranej, a jedynie zmniejszyła presję i skalę pracy, którą musiałby wykonać na torze.

Ferrari postawiło na trzy postoje i złamało rytm Mercedesa

Ferrari wcześnie uznało, że wyścig na torze Barcelona-Catalunya będzie wymagał agresywnego zarządzania oponami. Hamilton zjechał po raz pierwszy już po 11 okrążeniach, zamieniając miękkie opony na twarde. Ten ruch zmusił Mercedesa do reakcji, choć George Russell i Kimi Antonelli jechali strategią dwóch postojów. Kluczowy okazał się drugi stint Hamiltona, rozpoczęty po 27. okrążeniu na pośredniej mieszance C3.

Brytyjczyk zaczął szybko zmniejszać stratę do kierowców Mercedesa i w dziewięć okrążeń zbliżył się do nich na mniej niż pięć sekund. To był moment, w którym wyścig przestał wyglądać jak kontrolowana rozgrywka Mercedesa.

VSC pomógł, ale nie odwrócił układu sił

Neutralizacja pojawiła się po tym, jak Fernando Alonso zatrzymał się przy zakręcie numer 9 z powodu problemu z baterią. Ferrari wykorzystało VSC do ostatniego postoju Hamiltona, który wrócił na tor przed Russellem i szybko zbudował przewagę nie do ruszenia. Według Vasseura ten scenariusz był korzystny, ale nie przesądził o zwycięstwie.

Szef Ferrari ocenił, że Hamilton wygrałby także bez VSC, choć jego końcowa przewaga byłaby mniejsza. Vasseur wskazał przede wszystkim na świeższy komplet opon i tempo, które Ferrari miało w decydującej fazie wyścigu. To nie była więc opowieść o prezencie od losu, tylko o strategii. Fred Vasseur podsumował sytuację wprost:

Wygralibyśmy ten wyścig, być może z nieco mniejszą przewagą. Byliśmy wtedy w dobrej sytuacji, mieliśmy świeży komplet opon. To było dla nas pozytywne, ale nie chcę liczyć, co dokładnie wydarzyłoby się w innym scenariuszu. Myślę, że już byliśmy w bardzo dobrej sytuacji.

Mercedes stracił czas w walce między własnymi kierowcami

Mercedes miał jeszcze jeden problem: Russell i Antonelli jechali blisko siebie, a ich wewnętrzna rywalizacja pomogła Hamiltonowi wrócić do gry. Wolff przyznał, że zespół musi ponownie ustalić, jak pozwalać kierowcom walczyć, aby nie tracić zbyt dużo czasu na rzecz rywali. W tym przypadku trzecim graczem okazało się Ferrari.

Toto Wolff uznał też, że Hamilton po neutralizacji był najszybszym kierowcą z tej grupy. Nawet gdyby Mercedes wypuścił swoich zawodników przed Ferrari, utrzymanie Hamiltona za sobą byłoby bardzo trudne. To ważne, bo osłabia tezę, że VSC samodzielnie rozstrzygnął Grand Prix Barcelony.

Twarde opony Mercedesa nie dawały odpowiedzi

Russell zmniejszał stratę do Hamiltona w krótkim fragmencie między swoim drugim postojem a VSC, ale różnica stopniała tylko o 1,5 sekundy. To sugeruje, że Ferrari miało wystarczająco dużo zapasu, aby utrzymać strategiczną przewagę. Największym ograniczeniem Mercedesa było tempo na twardej mieszance, nawet przy jeździe w czystym powietrzu.

Hamilton mógłby stracić czas za Mercedesami, gdyby musiał wyprzedzać ich na torze. Z drugiej strony jego tempo na świeższych oponach dawało Ferrari mocny argument w końcówce. Właśnie dlatego wypowiedzi Vasseura i Wolffa prowadzą do podobnego wniosku: VSC ułatwił Ferrari zadanie, ale nie dał zwycięstwa z niczego.

Barcelona zmienia układ walki w mistrzostwach

Zwycięstwo Hamiltona ma też znaczenie szersze niż jeden udany weekend Ferrari. Wolff mówił o trzeciej stronie w walce o mistrzostwo kierowców i konstruktorów, co pokazuje, że Mercedes nie traktuje już Ferrari jako tła dla własnego pojedynku. Po Barcelonie Hamilton nie jest tylko bohaterem pojedynczego przełamania, lecz realnym problemem strategicznym dla rywali.

Ferrari wygrało dzięki odważnej strategii, wysokiemu tempu na pośrednich oponach i właściwej reakcji na neutralizację. Mercedes nie przegrał wyłącznie przez VSC, bo wcześniej sam otworzył Hamiltonowi drogę do ataku tempem na twardej mieszance i walką między własnymi kierowcami. Właśnie dlatego Barcelona może być zapamiętana nie jako wyścig wygrany przez neutralizację, ale jako moment, w którym Ferrari pokazało, że potrafi wygrać z Mercedesem czysto wyścigowym tempem.

O autorze