Renault sonduje grunt pod powrót Megane RS, ale w wersji, która nie musi odwiedzać stacji paliw. W grze ma być sportowy kompakt na prąd z mocą ponad 400 KM i zasięgiem około 500 km. Brzmi jak przepis na emocje, tylko z inną nutą w tle: zamiast basu wydechu, cisza i momentalna reakcja na gaz. Na razie to jednak bardziej kierunek myślenia niż gotowy projekt do zamówienia w salonie.

Sygnał poszedł z samej góry: prezes Renault, Francois Provost, dał do zrozumienia, że temat nowej generacji RS na prąd jest na stole. I że jeśli miałoby dojść do skutku, punktem wyjścia byłaby współczesna Megane E-Tech, czyli już elektryczna baza, a nie kolejna próba „udawania” dawnych czasów.

Megane RS na prąd: co dziś jest realne, a co jest tylko marzeniem

Najważniejsze jest jedno: Renault mówi o powrocie RS w rytmie elektryfikacji. To logiczne, bo gama kompaktów marki i tak coraz mocniej skręca w stronę prądu. Jeśli bazą ma być Megane E-Tech, to w praktyce oznacza walkę o dwie rzeczy naraz: osiągi, które mają sens w sportowym aucie i zasięg, który nie kończy zabawy po kilku dynamicznych przyspieszeniach. Marka sugeruje, że nie chce iść drogą „więcej mocy za wszelką cenę”, bo to zwykle kończy się cięższym autem i krótszym dystansem między ładowarkami.

Nürburgring w pamięci fanów i Trophy-R jako punkt odniesienia

Megane RS ma wśród kierowców status auta, które potrafiło być szybkie nie tylko na papierze. Szczególnie mocno siedzi w pamięci wersja Trophy-R i jej wyczyny na Nürburgringu. To jest ten typ historii, który działa jak magnes: nawet jeśli ktoś dziś jeździ spokojnie, to lubi wiedzieć, że jego ulubiony model kiedyś walczył z powodzeniem o setne sekundy na legendarnym torze.

Renault stoi więc przed zadaniem, które brzmi prosto, ale takie nie jest: zachować sportową tożsamość RS, a jednocześnie wejść w świat, gdzie liczy się emisja, efektywność i normy. To trochę jak próba zrobienia ostrego espresso z ziaren bezkofeinowych.

400 KM i 500 km: liczby kuszą, ale diabeł siedzi w szczegółach

Deklarowane „ponad 400 KM” i „około 500 km” to zestaw, który od razu wywołuje dyskusję. Renault sugeruje, że chce bardziej zbalansowanego podejścia niż część konkurencji, która pompuje moc, a potem udaje, że z zasięgiem „jakoś będzie”. W sportowym kompakcie codzienność ma znaczenie: łatwość jazdy, przewidywalność i to, czy auto nie robi się męczące po tygodniu. Żeby taki miks miał sens, trzeba ogarnąć kilka twardych tematów, które w elektryku wracają jak bumerang:

• masa baterii i jej wpływ na zwinność w zakrętach,
• zestrojenie zawieszenia tak, by auto było szybkie, ale nadal przyjemne w użytkowaniu na co dzień,
• aerodynamika i stabilność przy wyższych prędkościach,
• zarządzanie temperaturą pod obciążeniem (bateria, napęd, hamulce),
• efektywność, gdy kierowca jedzie dynamicznie, a nie „pod zasięg”.

Do tego dochodzi temat emocji. Część fanów wciąż trzyma się silników spalinowych, bo dźwięk i „mechaniczność” były elementem zabawy. Elektryk potrafi dać kopnięcie, ale powinien mieć charakter. Bez tego łatwo skończyć z szybkim urządzeniem, które jest równie ekscytujące jak nowy odkurzacz, tylko droższe.

Renault Sport przycięte, Alpine na świeczniku: kto ma zrobić tę robotę

W tle jest jeszcze jedna ważna układanka organizacyjna. Renault Sport zostało ostatnio wyraźnie zmniejszone, a rolę sportowej wizytówki grupy coraz mocniej przejmuje Alpine. To może być atut, bo oznacza wsparcie i know-how od działu, który żyje osiągami. Tyle że może też oznaczać walkę o to, kto i jak ma „podpisać się” pod nowym RS.

Renault ma już za sobą flirt z prądem w sportowym wydaniu w postaci konceptu Renault 5 Turbo 3E. To pokazuje, że marka myśli o emocjach także w elektrycznym świecie, tylko wciąż szuka właściwego formatu dla auta, które ma być jednocześnie szybkie i normalne w codziennym życiu. Pojawiają się też wizje stylistyczne, m.in. autorstwa projektanta Juliena Jodry’ego, które podkręcają wyobraźnię. Takie grafiki potrafią dolać oliwy do ognia.

Trzy ścieżki rozwoju: czysty elektryk, hybryda albo współpraca z Alpine

Na stole ma być kilka wariantów, a każdy ma swoje plusy i miny. Renault nie zamyka się na żadne możliwości, co brzmi rozsądnie, bo segment sportowych kompaktów zmienia się szybko, a oczekiwania klientów rozjeżdżają się jak dorosłość w kontraście do dziecięcych marzeń i wyobrażeń. Możliwe scenariusze wyglądają tak:

• wersja w pełni elektryczna: najlepsza zgodność z przyszłymi normami, ale największe wymagania wobec masy i chłodzenia,
• hybryda o wysokich osiągach: pomost dla niezdecydowanych, ale ryzyko, że wyjdzie „za ciężko i za skomplikowanie”,
• partnerstwo z Alpine: wspólne rozwiązania i doświadczenie, ale też konieczność pogodzenia dwóch tożsamości.

Niezależnie od ścieżki, projekt ma znaczenie strategiczne. Z jednej strony chodzi o zaspokojenie fanów dynamicznej jazdy, z drugiej o wzmocnienie pozycji Renault w segmencie mocnych kompaktów, gdzie konkurencja nie śpi i chętnie sprzedaje emocje w pakiecie z dopłatą do wszystkiego.

Na dziś Renault mówi wprost: to faza rozpoznawcza, a nie obietnica z datą premiery. Ale sama możliwość powrotu Megane RS w wersji elektrycznej już rozgrzała dyskusję. Jeśli marka faktycznie dowiezie auto, które łączy ponad 400 KM zokoło 500 km zasięgu i nie gubi po drodze charakteru, sportowe kompakty mogą dostać nowe rozdanie. Jeśli nie – zostanie kolejny głośny pomysł, który brzmi świetnie, dopóki nie trzeba go zbudować.

O autorze