Nürburgring Nordschleife to święty Graal motoryzacji, ale traktowanie czasów okrążeń osiąganych na nim jak absolutnej prawdy to czysta pseudonauka

Skąd wzięła się ta obsesja?

Tor w Eifel istnieje od prawie wieku, lecz mania na punkcie rekordów rozpoczęła się stosunkowo niedawno. W 1989 roku japoński program Best MOTORing zaczął kręcić tam próby czasowe. W 1995 roku Nissan Skyline GT-R R33 złamał barierę 8 minut, a w 2000 roku Porsche chwaliło się, że model 996 GT3 jako pierwszy drogowy samochód zszedł poniżej tej granicy. Prawdziwa gorączka wybuchła w latach 2000., gdy Gran Turismo 4 wprowadziło Nordschleife do świata gier, a „Top Gear” po raz pierwszy odwiedził tor w 2005 roku. Od tego momentu każde auto sportowe musiało udowodnić swoją wartość w „zielonym piekle”.

Granica 7 minut i wojna producentów

W 2013 roku Porsche 918 Spyder jako pierwsze zeszło poniżej 7 minut – wynik 6:57 stał się punktem odniesienia. Potem rozpoczęła się wyścigowa spirala. Nissan GT-R, Porsche GT2 RS, Lamborghini Huracán Performante – każdy chciał zabłysnąć rekordem. Problem w tym, że… nie wszystkie czasy są porównywalne. Do 2019 roku stosowano skróconą wersję toru (20,6 km), a dopiero od kilku lat obowiązuje pełna długość 20,832 km z jedną linią start–meta. Oznacza to, że „stare” rekordy były w rzeczywistości o około 4–5 sekund szybsze niż te na pełnym okrążeniu.

Kaprysy pogody i zmienny asfalt

Na Nordschleife nie ma żadnej korekty warunków atmosferycznych. Jednego dnia silnik oddycha zimnym, gęstym powietrzem i ma więcej mocy, innego – wysokie temperatury odbierają kilkanaście koni mechanicznych. A jeśli spadnie deszcz? Można zwijać sprzęt. Do tego dochodzi fakt, że tor co roku jest łatany i modyfikowany. Nowy asfalt, inne tarki czy zmiany w nawierzchni znacząco wpływają na przyczepność. To, co było rekordowe w 2013 roku, dziś w identycznych warunkach mogłoby wyglądać zupełnie inaczej.

Czynnik ludzki

Nie bez znaczenia jest kierowca. O ile przyspieszenie 0–100 km/h każdy średnio ogarnięty tester potrafi odtworzyć, tak okrążenie Nordschleife wymaga setek prób i najwyższych umiejętności. Dlatego producenci zwykle powierzają to zadanie zawodowym kierowcom wyścigowym. Ciekawostką jest podejście Chevroleta, który pozwolił swoim inżynierom wykręcać czasy Corvette. Efekt? Świetne wyniki, ale od razu nasuwa się pytanie: czy profesjonalny kierowca nie pojechałby szybciej?

Rekordy kontra rzeczywistość

Dziś Ford Mustang GTD chwali się 6:52.071, ale to tylko liczba – ułamki sekund zależą od pogody, nawierzchni, a nawet tego, kto trzyma kierownicę. Ostatecznie, jak ujął to jeden z inżynierów Porsche:

Rekord Nordschleife to świetny punkt odniesienia, ale nie powinien być traktowany jak obiektywna prawda o samochodzie

Dlaczego to nadal działa?

Bo emocje sprzedają samochody. Nieważne, że test jest niepowtarzalny i pełen zmiennych – rekord na Nordschleife to idealny materiał marketingowy. A dla fanów to po prostu zabawa w cyfry, którą można traktować z przymrużeniem oka. Ostatecznie Nürburgring to nie tabelka w Excelu, ale legenda, która żyje własnym życiem. I może właśnie dlatego tak elektryzuje świat motoryzacji.

O autorze