Vivaro to dla Opla coś więcej niż dostawczak do wożenia skrzynek. Od debiutu na IAA 2000 model wyrósł na filar gamy LCV, zgarnął dwa tytuły „International Van of the Year”, dorobił się wizjonerskich konceptów i – co najważniejsze – elektrycznej wersji seryjnej. Dziś, ćwierć wieku od premiery, Vivaro wciąż gra w lidze zawodowców, ale komfortem i technologią celuje w standardy aut osobowych.

Przez 25 lat Vivaro zmieniało się tak, jak zmieniał się rynek: od śmiałego „Jumbo roof”, które ułatwiało życie kurierom, po cyfrowe kokpity i asystentów kierowcy. Historia modelu pokazuje, że dostawczak nie musi być siermiężny – może być pomysłowy, ergonomiczny i oszczędny. A kiedy Opel postawił na prąd, Vivaro nie straciło ani ładowności, ani użyteczności.

Start LCV: od Areny do pierwszego Vivaro

Pod koniec lat 90. Opel rozwinął skrzydła w segmencie lekkich pojazdów użytkowych do 3,5 t DMC. Arena przygotowała grunt, Movano uzupełniło ofertę wyżej, a na IAA 2000 producent pokazał prototyp całkiem nowego vana – Vivaro. Już w 2001 roku auto trafiło do sprzedaży jako przednionapędowy, przestronny wół roboczy, ale prowadzący się jak osobówka. Dźwignię biegów zintegrowano w konsoli środkowej, by oszczędzić miejsce i poprawić ergonomię, a sześciobiegowa skrzynia manualna była standardem. Vivaro pierwszej generacji oferowano z DMC 2,7–2,9 t, w ponad 20 wariantach, z dwoma rozstawami osi (3098 lub 3498 mm) i trzema typami nadwozi (furgon, kombi, podwozie do zabudowy). Krótki furgon i kombi mieścił już 5 m³ ładunku, dłuższy – niemal 6 m³, w tym trzy europalety. Wyposażenie bezpieczeństwa od początku obejmowało poduszkę kierowcy i trzypunktowe pasy dla wszystkich miejsc, a opcje rozszerzano o poduszkę pasażera i boczne. Cztery tarcze hamulcowe, ABS z elektronicznym rozdziałem siły hamowania i stabilne prowadzenie przełożyły się na tytuł „International Van of the Year 2002”.

„Jumbo roof”: design, który pracuje

Ówczesny design Vivaro był jak na LCV odważny. Charakterystyczna wypukła linia dachu w kabinie („Jumbo roof”) dawała ponadprzeciętną przestrzeń nad głową i – co liczy się w dostawczaku – ułatwiała wsiadanie i wysiadanie wielokrotnie w ciągu dnia. To przykład stylistyki podporządkowanej funkcji: ładnie wygląda, ale przede wszystkim działa. Równie praktyczne były ówczesne systemy infotainmentu z nawigacją, telefonem i zmieniarką CD – jak na początek lat 2000, to było „wow” w aucie użytkowym.

Wizjonerskie koncepty: od salonki po elektryczny panel van

Opel nie poprzestał na seryjnej ofercie. W 2001 roku przedstawił Vivaro Concept V – luksusowego busa z fotelami obracanymi o 180°, stolikami i wykończeniem skórą oraz Alcantarą. Dziś takie „vis-à-vis” kojarzy się z lounge’owym układem siedzeń w Zafirze Electric – widać ciągłość myśli. W 2007 roku zadebiutował sportowy Vivaro VPC inspirowany ówczesną linią OPC: pakiet spojlerów, podkręcone osiągi, 20-calowe obręcze – niecodzienny widok wśród furgonów. W 2015 roku pokazano Vivaro Surf Concept: pięcio- lub sześcioosobowy „wozek na fale” z zabudowaną przestrzenią bagażową do 4 m³, tylną pneumatyczną osią i obniżanym zawieszeniem (ok. −7 cm) do 1,90 m wysokości, by mieścić się w większości parkingów podziemnych. Na dachu – dedykowany bagażnik na deski. Najważniejszy był jednak rok 2010 i Vivaro e-Concept – zapowiedź elektryfikacji. Studyjny van zapewniał ok. 5,0 m³ przestrzeni ładunkowej, ładowność 750 kg i napęd o mocy 111 kW, czyli 151 KM, z deklarowanym wydłużonym zasięgiem powyżej 400 km. To był pierwszy jasny sygnał, że e-mobilność w LCV może mieć sens także dla biznesu.

Druga generacja, a potem przełom: Vivaro C z prądem

Vivaro A produkowano do 2014 roku. Tego samego roku pokazano Vivaro B – bardziej wszechstronne i stylistycznie odświeżone. Przełom nadszedł w 2019 roku wraz z trzecią generacją, która po raz pierwszy oferowała wersję całkowicie elektryczną. Klienci mogli dobrać pojemność baterii do potrzeb: 50 kWh (WLTP do ok. 230 km) lub 75 kWh (WLTP do ok. 330 km). E-Vivaro okazało się „bezkompromisowym transporterem do codziennej pracy” – i znów przekonało jurorów IVOTY, zdobywając tytuł na rok 2021.

Nowe Vivaro (2024): technologia jak w osobówce

Na początku 2024 roku na rynek weszło odświeżone Vivaro. Po raz pierwszy otrzymało charakterystyczny front marki – Opel Vizor – znany z modeli osobowych. Obok wersji elektrycznej (ponownie z dwiema pojemnościami akumulatora) gama obejmuje oszczędne diesle. Długości nadwozia: 4,98 m i 5,33 m. Rodzaje: furgon, podwójna kabina oraz podwozie do zabudowy. Ładowność sięga ok. 1,4 t, a maksymalna kubatura przestrzeni ładunkowej mierzy do 6,6 m³ – zależnie od wersji. W kabinie czeka duet 10-calowych ekranów (zestaw wskaźników i ekran centralny), nowa nawigacja i infotainment oraz aż 18 nowoczesnych systemów wsparcia, w tym Dynamic Surround View ułatwiający manewrowanie w mieście i w bazie firmy. To już nie tylko „narzędzie pracy” – to narzędzie pracy, które nie męczy.

Dlaczego Vivaro wytrwało 25 lat?

Bo konsekwentnie łączy funkcjonalność z postępem. Od „Jumbo roof” po cyfrowych asystentów – każda generacja miała argumenty, które realnie pomagały pracować. Do tego szeroki wachlarz wersji i długości, sensownie dobrane napędy i odwaga, by wcześnie wejść w elektryfikację. Rezultat? Dwa tytuły „International Van of the Year” (2002 i 2021) oraz status bestsellerowego LCV, które dorosło do standardów osobowych, nie tracąc transportowego charakteru.

Kamienie milowe – skrót najważniejszych momentów

• 2000: premiera prototypu Vivaro na IAA, zapowiedź nowej generacji dostawczaka Opla.
• 2001: wejście na rynek; „Jumbo roof”, ergonomiczna kabina i prowadzenie jak w osobówce.
• 2002: tytuł „International Van of the Year”.
• 2010: Vivaro e-Concept – 111 kW (151 KM), ok. 5,0 m³ i wydłużony zasięg powyżej 400 km.
• 2019: trzecia generacja z wersją BEV – baterie 50/75 kWh, WLTP do około 230/330 km.
• 2021: kolejne IVOTY – tym razem dla e-Vivaro.
• 2024: lifting z Opel Vizor, 18 systemów wsparcia, ładowność około 1,4 t i do 6,6 m³.

LCV dziś: co się nie zmienia, a co się zmieni

Stałe są potrzeby: przestrzeń, ładowność, niezawodność i koszty. Zmieniły się narzędzia: elektryfikacja ułatwia wjazd do „zielonych stref”, cyfrowi asystenci zmniejszają stres, a infotainment pomaga w logistyce. Vivaro dobrze wpisuje się w ten trend – nie próbuje udowadniać, że jest „naj”, tylko robi swoje. I dobrze, bo w tej klasie liczy się robota wykonana bez marudzenia.

O autorze